ഹസൻ(റ) തൻ്റെ അമ്മാവനായ ഹിന്ദ് ബിൻ അബീ ഹാല(റ)യോട് തിരുനബിﷺയുടെ രൂപത്തെപ്പറ്റി ചോദിച്ചു. അദ്ദേഹം തിരുനബിﷺയെ വർണ്ണിക്കുന്നതിൽ പ്രശസ്തനായിരുന്നു. തിരുനബിﷺയുടെ രൂപത്തിൽ നിന്ന് എന്തെങ്കിലും തനിക്കുവേണ്ടി വർണ്ണിക്കണമെന്ന് താൻ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു. അപ്പോൾ ഹിന്ദ്(റ) പറഞ്ഞു:
“അല്ലാഹുവിൻ്റെ റസൂൽﷺ പ്രൗഢിയും ബഹുമാന്യതയും നിറഞ്ഞ വ്യക്തിത്വമായിരുന്നു. പൗർണ്ണമി രാത്രിയിലെ ചന്ദ്രനെപ്പോലെ തിളങ്ങുന്ന പ്രകാശമുള്ളവരായിരുന്നു. ശരാശരി ഉയരത്തെക്കാൾ അല്പം നീളവും എന്നാൽ അമിതമായി ഉയരമുള്ളവരെക്കാൾ കുറഞ്ഞ ഉയരമുള്ളവരുമായിരുന്നു. ശ്രേഷ്ഠമായ ശാരീരിക ഭാവം. മുടി, ചീകിയൊതുക്കിയതുപോലെ. മുടി രണ്ടായി ഭാഗിക്കേണ്ട ആവശ്യം വന്നാൽ ഭാഗിച്ചിരുന്നു. അല്ലെങ്കിൽ, മുടി വളർത്തുകയാണെങ്കിൽ അത് ചെവിക്കല്ലുകൾക്ക് താഴെയായിരുന്നില്ല. പ്രകാശമുള്ള വർണ്ണമായിരുന്നു. വിശാലമായ നെറ്റിത്തടം. കമാന രൂപത്തിലുള്ള പുരികങ്ങൾ, കട്ടിയുള്ളതെങ്കിലും പരസ്പരം ചേരാത്തവയായിരുന്നു. അവയ്ക്കിടയിൽ ഒരു ഞരമ്പുണ്ടായിരുന്നു, ദേഷ്യം വരുമ്പോൾ അത് ഉന്തിനിൽക്കും. മൂക്കിൻ്റെ മദ്ധ്യഭാഗം അല്പം ഉയർന്ന രൂപമായിരുന്നു. മീതെ ഒരു പ്രകാശമുണ്ടായിരുന്നു. ശ്രദ്ധിക്കാത്തവർക്ക് അത് ഉയർന്ന മൂക്കായി തോന്നുമായിരുന്നു.
കട്ടിയുള്ള താടി, മിനുസമുള്ള കവിളുകൾ, വിശാലമായ വായ, പല്ലുകൾക്കിടയിൽ നേരിയ അകലം , നെഞ്ചിൽ നേരിയ രേഖപോലെ രോമം. കഴുത്ത്, വെള്ളിയുടെ സ്ഫുടതയിലുള്ള ഒരു പ്രതിമയുടെ കഴുത്ത് പോലെയായിരുന്നു.
സന്തുലിതമായ ശരീരപ്രകൃതി. മാംസളമായ എന്നാൽ ദൃഢഗാത്രം. വയറും നെഞ്ചും ഒരേപോലെയായിരുന്നു. വിശാലമായ നെഞ്ച്, തോൾപ്പലകകൾക്കിടയിൽ അകലമുണ്ടായിരുന്നു. ബലമുള്ള സന്ധികൾ. വസ്ത്രമില്ലാത്ത ഭാഗങ്ങൾക്ക് നല്ല പ്രകാശമുണ്ടായിരുന്നു. നെഞ്ചിൻ്റെ താഴ്ഭാഗം മുതൽ പൊക്കിൾ വരെ ഒരു രേഖപോലെ രോമമുണ്ടായിരുന്നു. അതൊഴികെ, നെഞ്ചിലും വയറ്റിലും രോമം കുറവായിരുന്നു. കൈകളിലും തോളുകളിലും നെഞ്ചിൻ്റെ മുകൾഭാഗത്തും രോമങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു.
നീളമുള്ള മുൻകൈകൾ, വിശാലമായ ഉള്ളംകൈ, കൈകാലുകൾക്ക് കട്ടിയും ദൃഢതയുമുണ്ടായിരുന്നു. കൈകാലുകളുടെ അറ്റങ്ങൾ നേരിയതായിരുന്നു. കാൽവെള്ളയുടെ മദ്ധ്യഭാഗം നിലത്ത് തട്ടാത്ത രീതിയിലായിരുന്നു. മിനുസമുള്ള പാദങ്ങൾ. വെള്ളം അവയിൽ തങ്ങിനിൽക്കുമായിരുന്നില്ല. നടക്കുമ്പോൾ ഉറച്ചും ശക്തിയിലുമായിരുന്നു നടന്നിരുന്നത്. അല്പം മുന്നോട്ട് ആഞ്ഞായിരിക്കും നടക്കുക. വേഗത്തിൽ നടക്കുമ്പോൾ, ഒരു ഇറക്കത്തിൽ താഴേക്ക് ഇറങ്ങുന്നതുപോലെ തോന്നിക്കുമായിരുന്നു. തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോൾ, ശരീരം മുഴുവൻ ഒരുമിച്ചായിരിക്കും തിരിഞ്ഞിരുന്നത്.
ദൃഷ്ടികൾ താഴ്ത്തിയായിരുന്നു നടന്നിരുന്നത്. ആകാശത്തേക്ക് നോക്കുന്നതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ നിലത്തേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു. നോട്ടം അധികവും നിരീക്ഷണമായിരുന്നു. അനുയായികളെ മുന്നോട്ട് നയിച്ചിരുന്നു. കണ്ടുമുട്ടുന്നവർക്ക് ആദ്യം സലാം ചൊല്ലുമായിരുന്നു.
ഹസൻ(റ) പറയുന്നു: “അമ്മാവനോട് ഞാൻ ചോദിച്ചു: അല്ലാഹുവിൻ്റെ റസൂൽﷺയുടെ സംസാരരീതി എനിക്ക് വിവരിച്ചു തരാമോ?”
ഹിന്ദ്(റ) പറഞ്ഞു. ചിന്താ നിമഗ്നരായിരുന്നു. കൂടുതൽ സമയം മൗനം പാലിക്കുമായിരുന്നു. ആവശ്യമില്ലാത്ത കാര്യങ്ങളിൽ സംസാരിക്കില്ല. സംസാരിക്കുമ്പോൾ തുടക്കവും ഒടുക്കവും പൂർണ്ണമായിരുന്നു. ചുരുങ്ങിയ വാക്കുകളിൽ വലിയ അർഥങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്നതായിരുന്നു സംസാരം. സംസാരം വ്യക്തവും, അധികപ്പറ്റോ കുറവോ ഇല്ലാത്തതുമായിരുന്നു. പരുഷമോ നിസ്സാരമോ ആയിരുന്നില്ല.
ചെറിയ അനുഗ്രഹങ്ങളെപ്പോലും മഹത്വപ്പെടുത്തി. ഒന്നിനെയും ആക്ഷേപിക്കില്ലായിരുന്നു. ഒരു ഭക്ഷണത്തിൻ്റെയും രുചിയെ ആക്ഷേപിക്കുകയോ പുകഴ്ത്തുകയോ ചെയ്യുമായിരുന്നില്ല. ദുനിയാവോ അതിലുള്ള കാര്യങ്ങളോ കോപിപ്പിക്കില്ലായിരുന്നു. എന്നാൽ, സത്യം അതിക്രമിക്കപ്പെട്ടാൽ, അതിനുവേണ്ടി വിജയം നേടുന്നതുവരെ കോപത്തെ തടുക്കാൻ ഒന്നിനും കഴിയുമായിരുന്നില്ല. സ്വന്തം കാര്യത്തിനുവേണ്ടി കോപിക്കുകയോ പ്രതികാരം ചെയ്യുകയോ ചെയ്യുമായിരുന്നില്ല.
اَللّٰهُمَّ صَلِّ عَلَى سَيِّدِنٰا مُحَمَّدٍ وَعَلَى آلِهِ وَصَحْبِهِ وَسَلِّمْ